Salvatore Paul „Sully” Erna – wokal (1995 – do teraz)

Sully jest potomkiem włoskich imigrantów. Przyszedł na świat 7 lutego 1968 w Lawrence (stan Massachuesetts) jako Salvatore Paul Erna. Jego ojciec, także Salvatore, grał na trąbce w zespole jazzowym, a dziadek cioteczny Emanuele Carta był znanym kompozytorem w Melilli na Sycylii. Ma córkę o imieniu Skylar Brooke (ur. 17 grudnia 2001), której matką jest Jennifer Cabezon oraz siostrę Marię i dwójkę przyrodniego rodzeństwa Elizabeth i Carlo. Zajął 47 miejsce w plebiscycie na 100 najlepszych wokalistów heavy metalowych magazynu Hit Parader w 2006 roku. Obecnie mieszka w Windham, New Hampshire.

Sully od najmłodszych lat przejawiał zainteresowanie muzyką. Lubił oglądać zespół swojego ojca podczas prób w piwnicy rodzinnego domu, zdarzało mu się nawet zasnąć w pustym futerale gitarowym. Kiedy w wieku 3 lat zaczął bębnić we wszystko co popadnie i uparcie prosić o perkusję i lekcje, rodzice uzmysłowili sobie, że nie wybiją mu tego szybko głowy. Jego matka Constance (przyznała, że 90% siwych włosów przybyło jej przez Sully’ego) znalazła w końcu w lokalnym sklepie muzycznym nauczyciela, który zgodził się uczyć chłopca. Był to Dave Vose, obecnie uznany nauczyciel z Berklee College of Music. W wieku 5 lat Erna potrafił zagrać klasyczny utwór „Wipeout”. Od tego momentu jego nauczyciel uwierzył, że Sully ma w sobie to coś by być perkusistą.

W wieku 11 lat miał już za sobą lekcje z kilkoma różnymi perkusistami. Jeden z nauczycieli stwierdził, że chłopiec lepiej sobie radzi ze słuchaniem muzyki i jej powtarzaniem niż czytaniem nut. Wkrótce Sully zrezygnował z lekcji, a zamiast tego ćwiczył w domu do płyt Aerosmith i Led Zeppelin.

W wieku 14 lat idolem Sully’ego stał się Neil Peart z Rush. Wraz z John’em Bonham’em z Led Zeppelin miał największy wpływ na jego granie. Dzięki Bonham’owi nauczył się uderzać ciężko oraz grać jedną stopą, a dzięki Peart’owi jak używać rąk oraz grać coraz bardziej skomplikowane rzeczy. Wkrótce Sully zaczął spotykać różnych muzyków i grać w zespołach grających covery.

Po kilku latach grania w lokalnych kapelach (m. in. Lexx Luthor, Attic Bratt czy The Fighting Cocks grający w stylu Guns’N’Roses), w 1992 roku Sully dołączył do thrash metalowego Meliah Rage. Nagrał z nimi płytę „Unfinished Business”, która nie została jednak wydana. W tych czasach królował grunge i wytwórnie kompletnie nie były zainteresowane tego typu materiałem. Meliah Rage zawiesiło działalność na 3 lata. Płyta ukazała się dopiero w 2002 roku.

Kolejnym zespołem Sully’ego było Strip Mind. Grupa początkowo nosiła nazwę Seka, jednak musiała ją zmienić gdyż gwiazda porno o takim samym pseudonimie pozwała zespół. W 1993 roku zespół podpisał kontrakt płytowy z Sire/Reprise i wydał płytę „What’s In Your Mouth”. Rok później zespół zakończył działalność.

W 1995 roku Sully Erna założył The Scam, które wkrótce zmieniło nazwę na Godsmack. Objął posadę wokalisty, ale jego perkusję można usłyszeć na dwóch pierwszych płytach grupy. Również na koncertach Sully zasiada za bębnami. Stałym elementem występów Godsmack jest bitwa perkusyjna na dwa zestawy. Za czasów Stewarta odbywała się w trakcie „Get Up, Get Out!”, a obecnie jest jej poświęcony odrębny kawałek „Batalla de Los Tambores”. Podczas koncertów Sully gra również na gitarze w niektórych numerach (min. Keep Away czy Awake), a w „Shine Down” na harmonijce.

Sully jest także aktywny muzyczne poza Godsmack. Nagrał większość partii perkusji na debiutancki album grupy Dropbox wydany w 2004 roku przez jego wytwórnię Realign Records. Jest także producentem wykonawczym płyty. W 2008 wraz z iluzjonistą Criss’em Angel’em prowadzącym show telewizyjne „Mindfrek” nagrał nową piosenkę otwierającą program noszącą tytuł „MF2”. Z kolei w październiku 2006 roku pojawiły się pierwsze pogłoski o solowym albumie Sully’ego. W 2008 roku kiedy reszta zespołu była zajęta grupą Another Animal, wyruszył w solową trasę: „Podczas pierwszego koncertu byłem bardzo, ale to bardzo zdenerwowany. Szczerze mówiąc, nie byłem tak zdenerwowany od czasu kiedy miałem jakieś 10 lat i występowałem na jakimś przeglądzie talentów”. Na program koncertów składały się utwory Godsmack, jego autorskie piosenki oraz covery m. in. The Beatles, Alice in Chains, Metallica czy motyw z Love Story. Sully o doborze materiału: „Chciałem dodać kilka nowych rzeczy i je wypróbować. Było trochę piosenek, które napisałem na pianino czy gitarę, ale nie sądzę, że chciałbym ich użyć na płycie Godsmack. Na przykład „Eyes of a Child” i „Until Then”. To była świetna okazja, aby je pokazać i sprawdzić czy potrafię sprawić, że ludzie rozłożeni na łopatki. Te piosenki to najbardziej emocjonalne kawałki wieczoru. Pierwsza z nich jest o o dziecku urodzonym lub umierającym na AIDS, a druga jest hołdem dla amerykańskich żołnierzy”.

W marcu 2009 Sully ogłosił, że zakończył pracę nad swoim pierwszym solowym albumem. Płyta ostatecznie ukazała się 14 września 2010 roku pod tytułem „Avalon”. Promował ją singiel „Sinner’s Prayer”, który do stacji radiowych trafił miesiąc wcześniej, 3 sierpnia. Gościnnie na krążku wystąpili tacy muzycy jak wokalistka Lisa Guyer, której wokal znalazł się w piosence „Hollow” z płyty „IV”, bułgarska wiolonczelistka Irina Chirkova czy Niall Gregory znany z występów w Dead Can Dance (instrumenty perkusyjne). Sully tak opisywał płytę: „Jest to seria pięknie zaaranżowanych kompozycji, które tworzyłem przez wiele lat. Kilka jest nowych, napisanych z pomocą członków mojego solowego zespołu. Inne zostały odłożone do szuflady, czekając na właściwy moment by być wydane. Płyta została nagrana przy użyciu perkusji, wiolonczeli, fletów, pianina itd. Jest bardzo eklektyczna i intelektualna. Jest to coś co będziecie chcieli włączyć kiedy jesteście w nastroju do leżenia na kanapie przy słabym świetle, po zapaleniu świec i kadzideł”.

Uzupełnieniem płyty jest wydane 18 grudnia 2012 DVD „Avalon Live” zawierające zapis koncertu z The Wilbur Theatre w Bostonie zarejestrowanego 16 grudnia 2011 r.

Więcej o Sully’m przeczytacie w jego autobiografii „The Paths We Choose”, która ukazała się 7 lutego 2007 roku nakładem Bartleby Press. Ta 282 stronicowa książka opisuje życie wokalisty od wczesnego dzieciństwa do podpisania kontraktu z Universal/Republic przez Godsmack. „Lawrence, które pamiętam było pełne morderców, złodziei i gwałcicieli, a przez połowę czasu ci ludzie byli twoimi najbliższymi sąsiadami” – tak opisuje swoje rodzinne miasto na przedmieściach Bostonu. Sully opowiada m. in. o strzelaninach, związkach z kobietami, paleniu zielska, pościgach policyjnych i wiele innych historii. W pierwszym tygodniu sprzedaży rozeszło się 100 tys. egzemplarzy książki, do tej pory kupiono w sumie 300 tys. sztuk. Oficjalna strona książki – www.thepathswechoose.com.

Płyty z udziałem Sully’ego:
Godsmack – wszystkie płyty
Strip Mind – What’s In Your Mouth (1993)
Meliah Rage – Unfinished Business (2002)
Dropbox – Dropbox (2004)
Sully Erna – Avalon (2010)
Sully Erna – Avalon Live DVD/BluRay (2012)
Sully Erna – Hometown Life (2016)

Sprzęt Sully’ego:
wzmacniacze: Marshall i Diesel
mikrofony Sennheiser
perkusja Yamaha Absolute Birch
talerze Sabian
pałeczki Vic Firth „american rock classic”
bębenki Toca
gitary Gibson Les Paul, Ovation, Zemaitis
struny GHS .010 – 0.52 (drop c) i 0.10 – 0.052 (drop d)
kostki Dunlop Tortex 1.0 mm
harmonijka Lee Oskar

źródło:
www.yamaha.com
www.metalmusicarchives.com
www.sing365.com